Ένας μοναχικός σιδεράς και κυνηγός που έχει μόλις χάσει τη μητέρα του, αρχικά ενοχλείται αλλά στην πορεία συγκινείται από τον παραμελημένο σκύλο στο διπλανό μπαλκόνι, ο οποίος γαβγίζει συνεχώς ζητώντας προσοχή και φροντίδα. Η σχέση που αναπτύσσουν όμως δεν αρέσει καθόλου στον επιθετικό ιδιοκτήτη του.Κοινωνικό και ψυχολογικό δράμα για τη μοναξιά και τη ζωοφιλία στημένο με απέριττη μελαγχολία από τον Πυθαρά και μια εξαιρετική εσωτερική ερμηνεία από τον Μπελή, που συνεχώς στοιβάζει μέσα του όσα αδυνατεί να εκφράσει: τη θλίψη για τη μητέρα του, το σκίρτημά του για τη φουρνάρισσα, το νοιάξιμο για τον σκύλο και τον θυμό για τον γείτονα. Μόνη μου αντίρρηση ο βαθμός του τελικού ξεσπάσματος. Πιστεύω δηλαδή ότι ακόμα καιμε όσα έχει συσσωρεύσει μέσα του, υπήρχε τρόπος ο Γιάννης και πάλι δικαίως να τιμωρήσει τον γείτονα και μάλιστα σκληρά, όχι όμως όπως επιλέγει. Είναι μπουχτισμένος, αλλά όχι παράφρων ή εγκληματίας και το σενάριο νιώθω ότι τον αδικεί με το να τον εγκλωβίζει σε μια συνθήκη παραλογισμού και παρανομίας.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr