ΗΘΙΚΕΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ ΚΑΙ ΚΥΝΙΣΜΟΣ
Ο Κώστας έχει πιάσει πρόσφατα δουλειά σε ένα νοσοκομείο στην υπηρεσία φύλαξης και ασφάλειας. Ζει με την μητέρα του, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του, που είναι διαζευγμένος , ζει με το μικρό του κοριτσάκι και επισκέπτεται συχνά πυκνά το πατρικό του. Όταν αιφνίδια ο αδερφός του παθαίνει εγκεφαλικό, τον μεταφέρει στο νοσοκομείο όπου εργάζεται. Λίγες ώρες μετά ο αδελφός του πεθαίνει. Ο Κώστας πλέον έχει να διαχειριστεί εκτός από τα προσωπικά του και τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειας, την ανατροφή της ανιψούλας του. Υπό την πίεση της κατάστασης, με άμεσο κίνδυνο να χάσει το σπίτι του, ενδίδει στην πρόκληση ενός συναδέλφου του, για συμμετοχή σε ένα ιατρικό σκάνδαλο.
Η Παναγιωτοπούλου μας αφηγείται μια βατή και στακάτη ιστορία από την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα εστιασμένη στον χώρο του συστήματος υγείας. Ενώ είναι γνωστά ιατρικά σκάνδαλα από την πλευρά των ιατρών, για αβλεψία ή οικονομικές συναλλαγές προς ίδιο όφελος με καταπάτηση του όρκου του Ιπποκράτη, η Παναγιωτοπούλου εστιάζει σε μια όχι και τόσο συνηθισμένη περίπτωση. Την περίπτωση όπου, γίνεται αγωγή στον γιατρό, όχι τόσο για απονομή δικαιοσύνης, όσο για οικονομική εκμετάλλευση της συγκυρίας. Βέβαια όπως παντού και εδώ, παρεισφρέουν τα κοράκια που, εκμεταλλεύονται τον πόνο των συγγενών. Αυτό κάνει πιο βατή και εύληπτη την ιστορία, αλλά αφήνει απ’ έξω άλλες παραμέτρους που, καθορίζουν την εικόνα του συστήματος υγείας, ιδιαίτερα στις μέρες μας. Προφανώς θέλει η έμπειρη σκηνοθέτης , περισσότερο να μας αφηγηθεί μια ανθρώπινη ιστορία με ηθικά διλλήματα και όχι τόσο τη δομή του συστήματος με τα προβλήματά του.
Το θέμα που τίθεται σε μας δια του ήρωα της ταινίας, είναι η αλλοτρίωση του ατόμου μέσα στο εργασιακό σύστημα και στην κοινωνία γενικότερα. Η ενσυναίσθηση του Κώστα, βρίσκεται στον αντίποδα με τον κυνισμό του παλαιότερου νοσοκόμου Νώντα που, δεν έχει πλέον ηθικές αναστολές και επιδιώκει το χρήμα με κάθε τρόπο. Βέβαια ο Κώστας παρότι ενδίδει, δείχνει να έχει κάποια στοιχεία ουμανιστικής διάθεσης, που θα τον βοηθούσαν ενδεχομένως , να αντισταθεί στο μέλλον. Στο κάδρο έχουμε και το στοιχείο της μητρότητας η οποία, ξεθωριάζει όταν η μητέρα γίνει έρμαιο των ναρκωτικών. Αλλά το μήνυμα τελικά είναι αισιόδοξο, αφού η μητέρα δείχνει να ανακάμπτει. Στο επίκεντρο της ερμηνευτικής παρουσίας είναι και η μικρή Γαρουφαλίνα Κοντοζού που είναι εκπληκτική. Ο Κώστας έχει πλέον να αντιμετωπίσει τόσο τις ερινύες του, όσο και τον κυνισμό του κόσμου της διαφθοράς, αφού έχει μετανιώσει και σκέφτεται να επανορθώσει.
Τελικά το επιθυμητό θα μείνει μετέωρο από την σκηνοθέτιδα για να συμπληρώσουμε εμείς κατά βούληση τις πιθανές επιλογές. Η τελευταία ειδυλλιακή εικόνα είναι μάλλον όνειρο του ήρωά μας, ή παραίσθηση, παρά η πραγματικότητα. Στις πολύ καλές ερμηνείες οι: Γιάννης Καράμπαμπας, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Αλεξάνδρα Σακελαροπούλου, Μυρτώ Αλικάκι, Ευθαλία Παπακώστα, Νίκος Παπαγιάννης, Μαρία Κατσανδρή, Φίλιππος Φίλογλου και φυσικά η προαναφερθείσα Γαρουφαλίνα Κοντοζού.
Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress.com