Ακατάτακτη ως είδος και πρωτότυπη ως ύφος διπλή σινε-διαδρομή, αφενός στην Κίνα του 21ου αιώνα, που περνά από τον ενθουσιασμό στην απάθεια, και αφετέρου στην ίδια τη φιλμογραφία ενός πολυβραβευμένου δημιουργού.
Έχει ενδιαφέρον να ξεκινήσει κανείς από τον τίτλο της τελευταίας ταινίας του Ζία Ζανγκ-Κε, ο οποίος στα ελληνικά είναι "Άγριες Πληγές", στα γαλλικά "Οι Άγριες Φωτιές" και στα αγγλικά "Παρασυρμένοι από την Παλίρροια", ενώ ο πρωτότυπος μπορεί να αποδοθεί ως "Η Ρομαντική Γενιά". Καθόλου παράξενο για μια εντελώς ακατάτακτη ως είδος και πρωτότυπη ως ύφος διπλή κινηματογραφική διαδρομή, αφενός στην Κίνα του 21ου αιώνα και αφετέρου στην ίδια τη φιλμογραφία του πολυβραβευμένου δημιουργού ("Ακίνητες Ζωές", "Αίσθηση Αμαρτίας", "Οι Στάχτες Μιας Αγάπης").
Εικόνες από ντοκιμαντερίστικες καταγραφές του σκηνοθέτη, πολλές γυρισμένες με τηλέφωνο, συνδυάζονται με αποσπάσματα παλαιότερων ταινιών του Ζανγκ-Κε και φρέσκο μυθοπλαστικό υλικό, σε ένα σινε-υβρίδιο το οποίο ακολουθεί "από απόσταση" μια ερωτική ιστορία: στην αλλαγή της χιλιετίας και εν μέσω εθνικής ανάτασης, το Πεκίνο αναλαμβάνει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και η νεαρή Κιάο ερωτεύεται τον Μπιν. Αυτός, όμως, αποφασίζει να φύγει από την Ντατόνγκ, κυνηγώντας μια καλύτερη τύχη κι εκείνη θα περάσει τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον.
Η Κιάο θα διασχίσει ένα χωροχρόνο όπου τα πάντα γύρω της αλλάζουν –ακόμα και η μουσική, από παραδοσιακή σε ροκ και τέκνο– παρασύροντάς τη σε μια περιπέτεια ενηλικίωσης την οποία συνοδεύουν βίαιες συμπεριφορές, οικονομικά προβλήματα, ηθικές χρεοκοπίες και κοινωνικές αναταραχές. Παράλληλα, ως ηθοποιός Τάο Ζάο, θα διασχίσει μια πλούσια φιλμογραφία, η οποία αποκαλύπτει την προσήλωση του Ζανγκ-Κε σε σταθερές θεματικές, γύρω από την αναζήτηση μιας θηλυκής ταυτότητας σε μια σύγχρονη και αβέβαιη Κίνα πολλαπλών ταχυτήτων. Και σ’ αυτό το τολμηρό όσο και αυτοαναφορικό πείραμά του, λοιπόν, θα γίνει ξανά ο μελαγχολικός παρατηρητής μιας γυναίκας και μιας χώρας οι οποίες περνούν από τον ενθουσιασμό στην απάθεια (και τη συνειδητοποίηση;). Ταυτόχρονα, θα ανακεφαλαιώσει τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις του και, συνδυάζοντας πολιτική ευαισθησία, ειρωνικό χιούμορ και συγκίνηση, θα δοκιμάσει δημιουργικά, αν και όχι δίχως αφηγηματικές αναταράξεις, τα όρια της αληθινής ζωής και της κινηματογραφικής αναπαράστασής της.
Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama.gr