Νέα ταινία για τον θρυλικό σκηνοθέτη ενός σινεμά εργατικής τάξης και άφοβης διείσδυσης στην ανθρώπινη ψυχολογία, ο οποίος δουλεύει ξανά με την υποψήφια για Όσκαρ ηθοποιό Μαριάν Ζαν-Μπατίστ του “Μυστικά και Ψέματα”. Η οποία εδώ παίζει έναν χαρακτήρα που νιώθω πως πρέπει να ψάξουμε πολύ για να βρούμε κάτι αντίστοιχο στα κινηματογραφικά χρονικά, μια γυναίκα υποχόνδρια, γεμάτη φοβίες αλλά και θυμό που καταφθάνει πάνω μας ανεξέλεγκτα μέσα από μια άφοβη, ειλικρινά σαρωτική ερμηνεία από την Ζαν-Μπατίστ. (Εξωφρενική η απουσία της από τις οσκαρικές υποψηφιότητες.)
Μέσα από το ντεμαράζ των εκρήξεών της, σαν ένα γκάζι που έχεις ξεχάσει πατημένο, αποκαλύπτεται σταδιακά και μαεστρικά η χαρτογράφηση της ψυχολογίας της, των παραλυτικών καταπιεσμένων συναισθημάτων που την έχουν μετατρέψει σε μια κινούμενη ωρολογιακή βόμβα. Ο Μάικ Λι καταγράφει τη σχέση της με τον σύζυγό της, τον γιο της, την αδερφή της και τελικά –μέσω όλων αλλά και της ίδιας– με την εκλιπούσα μητέρα της.
Οι “Πικρές Αλήθειες” είναι η πρώτη ταινία του Μάικ Λι μετά το προ 7ετίας “Peterloo”, ένα ιστορικό φιλμ που σε ένα τελείως άλλο context και με έναν διαφορετικό τρόπο, έμοιαζε και πάλι να επιχειρεί να ξυπνήσει τον θεατή προκαλώντας και ενοχλώντας τον με μια διαρκή επίθεση που δε χωράει σε κουτάκια συμβατικής αισθητικής. (Εκεί ήταν η αποφασιστικά μη-στιλιζαρισμένη μάχη της 3ης πράξης καθώς η άρχουσα τάξη κοιτάζει αφ’υψηλού, εδώ το ρεσιτάλ αρνητικότητας της Πάνσι.) Αυτό που φαίνεται να τον αφορά πρωτίστως, είναι η άφιξη σε ένα κάποιο πυρήνα αλήθειας μαζί με έναν θεατή εντελώς ξεβολεμένο.
Με βαριά δραματικά στοιχεία όσο κι ένα καυστικό χιούμορ του καθημερινού παραλογισμού και της ανθρώπινης υπερβολής, το φιλμ παραμένει ακατηγοριοποίητο τόσο πεισματικά, όσο κι η εμμονή της ηρωίδας του: Ένα μοναδικό (αντι)ηρωικό προφίλ που δε μοιάζει με καμία άλλη εμπειρία θέασης. Και του οποίου η αλήθεια μοιάζει, ναι, πικρή.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr