Εξι χρόνια έχουν κιόλας περάσει μετά τον θρίαμβο των «Παρασίτων» και να που ο Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης Μπονγκ Τζουν Χο επιστρέφει πίσω από τον κινηματογραφικό φακό με κάνοντας παράλληλα μια επιστροφή στο παιχνιδιάρικο σινεμά φαντασίας με πολιτικό περιεχόμενο που τον καθιέρωσε ( «Snowpiercer», «Ο επισκέπτης» κ.α.) Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας που εκτυλίσεται στο μακρινό μέλλον, ο Μίκι Μπαρνς (ο Ρόμπερτ Πάτινσον του οποίου οι επιλογές ρόλων έχουν πάντα ενδιαφέρον), ένας αξιοθρήνητος loser ο οποίος για να ξεφύγει από την μίζερη ζωή του μετατρέπεται σε «αναλώσιμο όργανο» μιας εταιρίας που εξερευνά άγνωστους πλανήτες αναζητώντας ζωή πέρα από τα σύνορα της γης.
Εγκέφαλοι της επιχείρησης για την οποία ο Μίκι εργάζεται, ένας αλαζών δισεκατομμυριούχος (ο Μαρκ Ράφαλο σε έναν ρόλο πολύ μακριά από όσα έχει κάνει ως τώρα) και η «παλαβιάρα» γυναίκα του (απόλαυση πάντα η Τόνι Κολέτ) οι οποίοι στον βωμό της επεκτατικής φιλοδοξιας τους στοχεύουν στην καταστροφή και την εξολόθρευση κάθε «κακής» εξωγήινης ύπαρξης. Το μυστικό στις λέξεις «αναλώσιμο όργανο» είναι ότι κάθε φορά που ο Μίκι πεθαίνει, αντικαθιστάται από έναν κλώνο. Και το βραχυκύκλωμα που θα δώσει στην ούτως ή άλλως λοξή αυτή ιστορία μια ακόμα πιο λοξή τροπή είναι όταν ένας από τους κλώνους, ο 17ος που πρόκειται να αντικατασταθεί από τον 18ο , αποδεικνύεται ζωντανός.
Ετσι θα έρθει αντιμέτωπος με τον νέο κλώνο του, κάτι που δεν έχει προβλεφθεί από την εταιρία και που θα φέρει τα πάνω κάτω βγάζοντας όμως στην επιφάνεια τον ανθρώπινο χαρακτήρα αυτής της ταινίας. Η προσπάθεια του Μπονγκ Τζουν Χο να συνδέσει χιουμοριστικά ένα κατάμαυρο παραμύθι του μέλλοντος με τους καιρούς μας είναι εμφανής και οι στόχοι του επιτυγχάνονται αρκεί ν΄αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο μπροστά σε ένα θέαμα αχαλίνωτης φαντασίας, και μια συνθήκη σεναρίου που θυμίζοντας υπερβολικά φορτωμένη τούρτα, επιτρέπει, πολύ απλά, τα πάντα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr