Η φρίκη του κόσμου
Η Καρολίνε, που ο άντρας της “χάθηκε” στα πεδία των μαχών του Μεγάλου Πολέμου, εργάζεται ως μοδίστρα σε ένα μια βιοτεχνία. Όταν η ιδιοκτήτρια θα την διώξει από το σπίτι επειδή χρωστά 14 ενοίκια, θα βρει αποκούμπι στον Γιόργκεν Κίτζλερ, το αφεντικό της, που της κάνει τα γλυκά μάτια. Θα μείνει έγκυος και ενώ ο Γιόργκεν είναι έτοιμος να την παντρευτεί, θα παρέμβει η μητέρα του η οποία απειλεί να τον αποκληρώσει εφόσον παντρευτεί την Καρολίνε. Κι εκείνη απελπισμένη προσπαθεί να “σκοτώσει” το μωρό που κουβαλά μέσα της με μία βελόνα πλεξίματος. Όμως στο δρόμο της θα βρεθεί μια γυναίκα, η Ντάγκμαρ, η οποία της υπόσχεται ότι θα βρει ένα καλό σπίτι για να δώσει το μωρό όταν θα γεννηθεί. Στο μεταξύ επιστρέφει από τον πόλεμο ο άντρας της, ο Πίτερ, παραμορφωμένος. Αφού συμβαίνουν διάφορα η Καρολίνε θα βρει καταφύγιο στο σπίτι της Ντάγκμαρ. Σύντομα θα αρχίσει να τη βοηθά στο παράνομο εμπόριο παιδιών. Όμως κάποια στιγμή θα ανακαλύψει ότι η Ντάγκμαρ κάνει κάτι πολύ πιο τρομακτικό από το εμπόριο.
Διάβασα ότι η ταινία «Το κορίτσι με τη βελόνα» (Pigen med Nalen) του σουηδοπολωνού σκηνοθέτη Μάγκνους φον Χορν είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Πιο συγκεκριμένα είναι εμπνευσμένη από τη δράση της ψυχοπαθούς δολοφόνου Ντάγκμαρ Όβερμπι, το 1910 στη Δανία. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω κατά πόσο τα όσα αφηγείται ο σκηνοθέτης έχουν σχέση με την πραγματικότητα αλλά αν λάβουμε υπόψη ότι η πραγματική ζωή συχνά ξεπερνά τη φαντασία δέχομαι ότι όλα όσα ιστορεί δεν αποκλείεται να είναι αληθινά. Πρόκειται για μια, πραγματικά, φρικιαστική ιστορία, με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα η οποία αποφάσισε ότι μπορεί να παίξει το ρόλο του θεού-τιμωρού!
Με εξαιρετική ασπρόμαυρη φωτογραφία του Μικάλ Ντίμεκ, έντονες φωτοσιάσεις και κοντράστ που παραπέμπουν στον εξπρεσιονισμό, η ταινία γίνεται ακόμη πιο απόκοσμη και τρομακτική. Και όχι μόνον εξαιτίας της εγκληματικής δράσης της Ντάγκμαρ αλλά και γιατί η ταινία είναι ένα δυνατό κοινωνικό σχόλιο για τη θέση της γυναίκας μέσα σε μια κοινωνία βαθιά πατριαρχική και συντηρητική μια κοινωνία που η σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών είναι κανόνας και έγκλημα χωρίς τιμωρία. Τόσο που η ίδια η φόνισσα παίρνει από μόνη της την απόφαση να εκδικηθεί, γιατί «ο κόσμος είναι ένα φρικτό μέρος», όπως λέει. Επί πλέον ο σκηνοθέτης καταγράφει τις κοινωνικές ανισότητες, τις ταξικές διαφοροποιήσεις και μια κοινωνία που σε σήψη που μερικά χρόνια μετά οδήγησε στην γέννηση των τεράτων. Μάλιστα ο ίδιος παραλλήλισε τη δανέζικη κοινωνία της δεκαετίας του 1920 με τη σύγχρονη εποχή στην Ευρώπη.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com