Σιωπηλή κραυγή
Η Τζούλι, μεγάλο ταλέντο στο τένις, ετοιμάζεται να μπει στην εθνική ομάδα του Βελγίου. Όμως η αυτοκτονία μιας συναθλήτριάς της, της Αλίν, θα αναστατώσει το σύλλογό της αλλά και την ίδια. Όταν μάλιστα ο Ζερεμί, που ήταν προπονητής της Αλίν αλλά και της Τζούλι απολύεται από την ομάδα με την κατηγορία της σεξουαλικής κακοποίησης, η κοπέλα θα βρεθεί μέσα στη δίνη των γεγονότων. Και ενώ σιγά-σιγά τα στόματα αρχίζουν να ανοίγουν η Τζούλι βυθίζεται στη σιωπή. Παραμένει προσηλωμένη στους αγωνιστικούς της στόχους και μοιάζει να θέλει να μείνει μακριά από όλα.
Ο φλαμανδός σκηνοθέτης Λεονάρντο Βαν Ντιλ στην ταινία «Η Τζούλι μένει σιωπηλή» (Julie swijgt) καταπιάνεται με το ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης από τη σκοπιά του θύματος. Όχι όμως από εκείνη του θύματος που βγαίνει μπροστά και καταγγέλλει αλλά από την άλλη, από τη σκοπιά των χιλιάδων θυμάτων που διστάζουν, που βυθίζονται στη σιωπή, που επιλέγουν να παλέψουν με τους εφιάλτες τους. Είναι εκείνα τα κορίτσια, εκείνες οι γυναίκες που για διάφορους λόγους δεν θέλουν να βγουν μπροστά.
Ο Λεονάρντο Βαν Ντιλ σκηνοθετεί “γλυκά”, σχεδόν υποτονικά. Σε ολόκληρη την ταινία δεν αναφέρονται ούτε μία φορά λέξεις όπως σεξουαλική κακοποίηση ή βιασμός, Όμως σαφέστατα υπονοούνται. Η αφήγησή λειτουργεί υποδόρια, η Τζούλη σιωπά, κρατά το στόμα της ερμητικά κλειστό αλλά με τον τρόπο της λέει πολλά. Και μας κάνει, θέλοντας και μη, να μπαίνουμε στη θέση της, στη θέση του θύματος που ένιωσε τη βία, την προσβολή, τον πόνο. Και επιλέγει να “ξεχάσει” για να μην αναγκαστεί να υποστεί μιλώντας ακόμη μία κακοποίηση. Κι έτσι συνεχίζει να προπονείται σκληρά και να περνά ευχάριστα με τους φίλους της αποζητώντας να ζήσει κανονικά, σαν να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτα. Και είναι η Τζούλη αυτή που εκφράζει πολλές χιλιάδες γυναικών που δεν μιλούν αλλά οφείλουμε να τις σεβαστούμε και να αφουγκραστούμε στη σιωπηλή τους κραυγή
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com