Μετά την πρεμιέρα της στην Εβδομάδα Κριτικής του περσινού φεστιβάλ των Καννών και την αξιοπρεπή πορεία της σε άλλα φεστιβάλ (ανάμεσα στα οποία και το Θεσσαλονίκης, όπου κέρδισε τον Αργυρό Αλέξανδρο σκηνοθεσίας), η ταινία ντεμπούτο στην μεγάλου μήκους παραγωγή μυθοπλασίας του Λεονάρντο Βαν Ντελ, εμφανίζεται και στις ελληνικές αίθουσες. Η «Τζούλι» ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που όσο τις παρακολουθείς αντιλαμβάνεσαι ότι τα πάντα υποννοούνται και τίποτα δεν πρόκειται να ειπωθεί ξεκάθαρα • αλλά παρ’ όλ’ αυτά όλα βγάζουν νόημα.
Η Τζούλι του τίτλου (Τέσα Βαν Ντε Μπρεκ), την οποία στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας παρακολουθούμε ενώ προπονείται στο τένις, είναι πράγματι ένα πολύ σιωπηλό, μοναχικό κορίτσι και όλα δείχνουν ότι έχει κάθε λόγο για να είναι. Κάτι φαίνεται ότι έχει συμβεί στην ζωή της και ίσως στο σχολείο της και αυτό με ελάχιστους διαλόγους και εικόνες που χωρίς να παρουσιάζουν κάτι ιδιαίτερο σε στοιχειώνουν, ο Βέλγος σκηνοθέτης αφήνει εμάς να το φανταστούμε μόνοι μας. Καταθέτοντας το άρτιο ψυχολογικό πορτρέτο μιας κοπέλας των καιρών μας χωρίς, ο Βαν Ντελ Με με μια καταπιεστική βραδύτητα, να οδηγεί τον θεατή βαθιά μέσα στο σκοτάδι που ροκανίζει την ψυχή αυτής της κοπέλας, της οποίας την σιωπή καταλαβαίνουμε απολύτως.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr