«Εντάξει είμαι», επαναλαμβάνει συνέχεια στην οικογένειά της, τις φίλες και τους φίλους της, η έφηβη Τζούλι, υποψήφια για την ένταξη στη Βελγική Ομοσπονδία Τένις, παρόλο που οι εκφράσεις και η όλη συμπεριφορά της δείχνουν να κρύβουν κάποιο ψυχικό τραύμα, στη δοσμένη με ξεχωριστή προσοχή στην καταγραφή των λεπτομερειών, εντυπωσιακή πρώτη ταινία του Λεονάρντο Βαν Ντιλ, που πρωτοπροβλήθηκε στην Εβδομάδα της Κριτικής των Καννών.
Οι σιωπές της, η δυσκολία έκφρασης, η επιδίωξη απομόνωσης, τα μυστικά, περίεργα τηλεφωνήματα στον προπονητή της Τζέρεμι, ο οποίος σύμφωνα με έρευνα του σχολείου της Τζούλι, είναι υπεύθυνος για την αυτοκτονία συμμαθήτριας, σε αντίθεση με την κινητικότητα των σκηνών του τένις, με την Τζούλι (στο ρόλο μια πραγματική, εξαιρετική παίκτρια του τένις, η πρωτοεμφανιζόμενη Τέσα Βαν ντεν Μπρεκ, που αποδεικνύεται και εξαιρετική ερμηνεύτρια) να αρνείται να συμμετέχει στην έρευνα της Σχολής, προσπαθώντας με το δικό της τρόπο να αντιμετωπίσει και τελικά να ξεπεράσει και να αποδεχτεί, τη σεξουαλική κακοποίηση της.
Με ένα σφιχτοδεμένο σενάριο (που έγραψε μαζί με την Ρουθ Μπέκαρτ), χωρίς να κρίνει, ακολουθώντας την κακοποιημένη ηρωίδα του άλλοτε από κοντά, στα εξαιρετικά πλάνα του ελληνικής καταγωγής διευθυντή φωτογραφίας, Νικόλα Καρακατσάνη, άλλοτε μέσα από τον περίγυρο (τις συμμαθήτριες και συμπαίκτριες, τη διευθύντρια της σχολής και τον νέο προπονητή της), με ειλικρίνεια, επιμονή, τον σωστό έλεγχο, χωρίς συναισθηματισμούς και με εξαίρετη ακρίβεια στο στήσιμο της κάθε σκηνής, ο Λεονάρντο Βαν Ντιλ αποδεικνύεται σκηνοθέτης με υπολογίσιμο ταλέντο.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr