Ένας φιλόσοφος που ελέγχεται για καρκίνο κι ένας γιατρός που διευθύνει τη μονάδα ανακουφιστικής φροντίδας για ασθενείς τελικού σταδίου, ξεκινούν μια συζήτηση για το γήρας και τον θάνατο, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα των ανθρώπων να πεθαίνουν αξιοπρεπώς, επιλέγοντας οι ίδιοι να τερματίσουν τη θεραπεία τους.
Ένα κοινωνικό δράμα και ταυτόχρονα φιλοσοφική πραγματεία υπέρ της αυτοδιάθεσης στον θάνατο. Ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που σε πολλές χώρες θεωρείται ακόμη ταμπού
και στο οποίο ο Γαβράς τοποθετείται ξεκάθαρα, ευαίσθητα και θαρραλέα. Έστω κι αν το κάνει με μία από τις λιγότερο δραματουργικά ενδιαφέρουσες στιγμές του, αφού η πλοκή απλώς παρατάσσει χωρίς διακυμάνσεις το ένα περιστατικό μετά το άλλο, σαν επαναλαμβανόμενες διαλογικές παραμέτρους ενός συλλογισμού η έκβαση του οποίου είναι γνωστή από πολύ νωρίς, έτσι ώστε ν’ αναρωτιέται κανείς αν ο σκοπός του σκηνοθέτη θα εξυπηρετείτο αποτελεσματικότερα μέσα από τη φόρμα του ντοκιμαντέρ.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr