Χαμηλών τόνων δεν είναι απαραίτητα συνώνυμου του αργού και υπνωτιστικού. Στην προκειμένη περίπτωση, μιλάμε για ένα κοινωνικό δράμα και ταυτόχρονα πορτρέτο μιας σκληρής ενηλικίωσης, που είναι γυρισμένο περίπου με όρους ταινίας θρίλερ: Διαρκείς επαναλήψεις μοτίβων και κινήσεων που κρύβουν μια αίσθηση βουβής κλιμάκωσης, κεντραρισμένης γύρω από την απόφαση της Τζούλι. Μα, ακόμα περισσότερο, από τα κίνητρά της, δηλαδή τελικά την ψυχοσύνθεσή της.
Η ταινία τοποθετείται σε τενιστική ακαδημία όπου προπονητής τίθεται σε διαθεσιμότητα μετά τον θάνατο μιας νεαρής τενίστριας. Πώς ακριβώς ο ίδιος μπορεί να ευθυνόταν για το ότι η κοπέλα έφτασε στα άκρα; Τα παιδιά ενθαρρύνονται να μιλήσει αλλά η Τζούλι μένει σιωπηλή, κάτι που από μόνο του είναι θαρραλέο: Σε μια εποχή πισωγυρίσματος για πολλές πρόσφατες κοινωνικές κατακτήσεις (ανάμεσά τους και το metoo), είναι πολύ σημαντικό να εξετάζεται και το προφίλ μιας κοπέλας που επιλέγει τη σιωπή – μαζί με όλα τα πώς και τα γιατί.
Δεν θα βρείτε εδώ κάτι συνταρακτικό που δεν έχει ειπωθεί ξανά, ούτε τολμά η ταινία κάτι το πρωτοποριακό, όμως υπάρχει μεγάλη δύναμη σε αυτή την ιστορία που επιλέγεται να ειπωθεί. Με λίγα λόγια, με απόλυτα ανθρωποκεντρική εστίαση (χωρίς δηλαδή ηθικολογίες, ούτε εύκολες αποφάσεις), μια ιστορία σιωπής που έχει πράγματα να πει. Υποψηφιότητα για Βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr