Κοπεγχάγη 1919: Η Καρολίνε, μια νεαρή εργάτρια, βρίσκεται άνεργη και έγκυος. Η γνωριμία της με την Ντάγκμαρ, μια γυναίκα που θα τη βοηθήσει να βρει ανάδοχη οικογένεια για το μωρό της, είναι καθοριστική. Ενας ισχυρός δεσμός μεταξύ τους διαμορφώνεται, μέχρι που η Καρολίνε ανακαλύπτει ότι η αλληλεγγύη έχει και σκοτεινές πλευρές...
Αρκετές φορές σε ταινίες συναντάμε τις ιδανικές συνθήκες ώστε αυτό που παρατηρούμε στην επιφάνεια της αφήγησης να έχει τη δυνατότητα να διεισδύσει λίγο βαθύτερα στις αιτίες. Εδώ έχουμε μια τέτοια περίπτωση που δυστυχώς ενώ έχει αυτήν τη δυνατότητα, μένει στην επιφάνεια γιατί δεν καταφέρνει το ίδιο το σενάριο να ενεργοποιήσει τον πυρήνα. Εχουμε την πηγή της γυναικείας ανισοτιμίας, μπροστά στα μάτια μας, μα δεν τη βλέπουμε καθαρά. Εχουμε τις αιτίες που οι γυναίκες βγήκαν πολύ πιο ενεργά στην παραγωγή, μα και πάλι τίποτα. Εχουμε μια ευκαιρία να μιλήσουμε για τις παράνομες υιοθεσίες, τις παράνομες αμβλώσεις αλλά κι εκεί το συσκοτίζουμε από τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου... Ενώ λοιπόν όλα είναι εδώ μπροστά μας, όλα κάπως αποκρύπτονται από τον έρωτα και την ανθρώπινη καλοσύνη ή κακία. Μόνο που ο άνθρωπος φτιάχνεται από τις κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες που ζει. Αυτό θα ήταν ένα πολύ σπουδαίο «μάθημα» για τον κατά τα λοιπά υπέροχο Μάγκνους φαν Χορν, που προσπάθησε να χωρέσει όλο το σύγχρονο «μανιφέστο» της γυναικείας καταπίεσης σε δύο ώρες αλλά δεν τα κατάφερε εντέλει... Ενα σενάριο πρέπει να μην αναλύει περισσότερο από όσο πρέπει, πρέπει να έχει τους απαραίτητους χαρακτήρες και όχι περιττούς ώστε να εστιάσει σωστά στις σκηνές που χρειάζεται, χωρίς να αποσπά την προσοχή από τις αιτίες. Κρίμα γιατί είχαμε μεγάλες προσδοκίες από την ατμόσφαιρά του.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr