Η έκφραση «Go Bananas» σημαίνει «κάνω εξωφρενικά πράγματα, τρελαίνομαι, και ως προέκταση… διασκεδάζω». Αυτή η μαϊμού, συγχρωτίζεται με το υπέροχο phrasal verb και ευτυχώς, παρ’ όλη την ασυνέπεια της προς το διήγημα του King (σ.σ. ο οποίος by the way λάτρεψε την ταινία), δεν πατάει τη μπανανόφλουδα!
Όταν κάποιος κουρδίζει εκείνη τη μαϊμού με την αλφαδιασμένη οδοντοστοιχία, έρχεται ο βίαιος θάνατος, χωρίς να δίδεται η ευκαιρία στον «κουρδιστή» να επιλέξει το θύμα του. Αυτό το ξεκαρδιστικό θρίλερ, επαναφέρει την κωμική πνοή στο είδος, μεταμορφώνοντας το διήγημα του Στίβεν Κίνγκ σε μια ξέφρενη βόλτα με το τραινάκι του τρόμου, άρα σε προστατευμένο τρόμο που καταλήγει σε δάκρυα από τα γέλια.
Το κουβάρι της ιστορίας ξετυλίγεται ως μια αντιστικτική μελέτη της τύχης και της ατυχίας, εκεί που οι δεσμοί αίματος τροφοδοτούνται από περισσότερο αίμα. Δυο νεαρά αγόρια, το γιν και το γιανγκ της μήτρας της μητέρας τους, αντικατοπτρίζουν οργανικά αυτό το σχήμα που μπορεί να ερμηνευτεί και συμβολικά, καθώς ο ένας κακοποιεί και εκφοβίζει το άλλο του μισό (Ying), με τον άλλο αδελφό να ζητά εκδίκηση για το ανελέητο bullying που έχει υποστεί (ας πούμε Yang). Παράλληλα τα δίδυμα αδέλφια είναι και οι όψεις του ιδίου νομίσματος.
Όταν αποκτήσουν την «Organ Grinder Monkey», ένα παιχνίδι που έφερε από τα ξένα ο πατέρας τους (που τους εγκατέλειψε), αυτό το φαινομενικά αθώο παιχνίδι (από την κόλαση), θα τους αλλάξει τη ζωή, καθώς αποφασίζει ποιους θα σκοτώσει όταν το επιθυμήσει (δηλαδή όταν «κουρδιστεί» κατάλληλα και κατεβάσει τη μπαγκέτα στο ταμπούρλο του).
Στην επιστήμη, το πείραμα και η επαλήθευση της θεωρίας, μας φέρνουν πιο κοντά στο επιβεβαιωμένο θεώρημα. Σχετικά με τη μαϊμού της ταινίας, απλά κάθε πείραμα μπορεί να φέρνει πιο κοντά στην επιστημονική γνώση (δηλαδή το σχέδιο δράσης του δολοφονικού παιχνιδιού) αλλά εκ του αντιστρόφου, δηλαδή του τι πρέπει να αποφευχθεί ώστε η μαϊμού να σταματήσει να σκοτώνει.
Σε αυτήν την ταινία που είναι instant classic για το είδος, το ακραίο και το γκροτέσκο μεταμορφώνουν την οπτικοποιημένη φρίκη σε βόλτα στο τραινάκι του τρόμου του λούνα-παρκ, που προστατευμένα ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη.
Όπως είχε πετύχει και το «Heathers» τη δεκαετία του ’80 ή το «Βλέπω το Θάνατό σου» στα ‘00, όποιος φεύγει από το «The Monkey» έχει ψυχαγωγηθεί όσο δεν φαντάζεστε. Μέχρι το τελευταίο πλάνο και στη σκηνή με τις cheerleaders, δεν περιμένετε από που θα σας βγει αυτή η ταινία του εξαίρετου σκηνοθέτη Οζ Πέρκινς που μας χάρισε λίγους μήνες πριν το «Longlegs».
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα ertnews.gr