Ένα είδος φιλοσοφικού διαλόγου ανάμεσα σε ένα διάσημο συγγραφέα κι ένα γιατρό πάνω στη ζωή και το θάνατο παρουσιάζει στην τελευταία του ταινία ο Κώστας Γαβράς. Σκηνοθέτης που έχει στο παρελθόν καταπιαστεί με κοινωνικά θέματα, ξεκινώντας από το «Ζ» και την «Ομολογία» και φτάνοντας ως το «Missing» και «Το τσεκούρι», για να αναφέρω τα πιο σημαντικά, τη φορά αυτή στρέφεται σε ένα άλλο θέμα, σίγουρα πάντα επίκαιρο, αυτό της ζωής και του θανάτου. Θέμα που ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί για να φτιάξει ένα είδος ωδής στη ζωή (ακόμη κι όταν αυτή καλύπτει τα τελευταία χρόνια της ζωής μας), σε σκηνές που μας οδηγούν στην αποδοχή του φόβου για το θάνατο που δεν είναι παρά μέρος της ζωής μας.
Με βάση ένα κείμενο του Ροζέ Ντεμπρέ, ο Γαβράς ξεκινάει την ιστορία του μέσα από το προσωπικό πρόβλημα (τον επικείμενο θάνατο του από καρκίνο) ενός διάσημου συγγραφέα (Ντενί Πονταλιντές) για να μας μεταφέρει, μέσα από διάφορες παρόμοιες ιστορίες που του αφηγείται ο γιατρός του, υπεύθυνος του τμήματος παρηγορητικής φροντίδας, ένας γιατρός που ξέροντας πως δεν μπορεί να προσφέρει στους ασθενείς του ελπίδα καταφέρνει να τους προσφέρει την αποδοχή, την αξιοπρέπεια και τη λύτρωση.
Ιστορίες όπως εκείνες της τριαντάχρονης γυναίκας που βρίζει οργισμένη τους γιατρούς γιατί αρνούνται να της κάνουν χημειοθεραπεία, του παππού που θέλει να έχει κοντά του το σκύλο του και που τελικά, αφού τον επισκέπτονται όλα τα μέλη της οικογένειας, ζητά να περάσει τις τελευταίες του ώρες μόνος με τη γυναίκα του, ή της μητέρας που ζητά να μεταφερθεί πίσω στην Αφρική για να φάει στρείδια (αυτά που σου δίνουν στο Παρίσι είναι χάλια», λέει στο γιο της) και να πιει ένα ποτήρι από το αγαπημένο της κρασί, ή εκείνη με τους μοτοσικλετιστές της Χάρλεϊ-Ντέιβιντσον, που στήνουν για τον ετοιμοθάνατο φίλο της παρέας τους ένα «χορό» με τις μοτοσυκλέτες τους.
Σκηνές που εκπέμπουν την ανθρωπιά και τη στοργή, μαζί και την ατόφια συγκίνηση, που βγαίνει αβίαστα μέσα από τη σκηνοθετημένη με έμπνευση και δεξιοτεχνία αυτή ταινία του 92χρονου σήμερα σκηνοθέτη, που δεν έπαψε να μας εκπλήσσει, με εξαίρετους, πρέπει να τονίσω, ηθοποιούς να εμφανίζονται σε μικρούς αλλά σημαντικούς ρόλους (Σάρλοτ Ράμπλινγκ, Χίαμ Αμπάς, Άντζελα Μολίνο και Γιώργος Χωραφάς.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr