Το παιδί θύμα του ελληνικού εμφυλίου πολέμου
Είναι γνωστό ότι κατά την διάρκεια του Ελληνικού εµφυλίου πολέµου (1946-1949) οι δύο αντιµαχόµενοι στρατοί συγκέντρωσαν και µετακίνησαν παιδιά από τις εστίες τους: στην μια πλευρά οι παιδοπόλεις της κυβέρνησης που είχαν ιδρυθεί από τον έρανο της Πρόνοιας Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος και υπό την υψηλή προστασία της Α.Μ. της Βασιλίσσης Φρειδερίκης και στην άλλη τα παιδιά που ο ∆ηµοκρατικός Στρατός µετέφερε έξω από τα σύνορα της χώρας σε αντίστοιχα ιδρύµατα των ανατολικών χωρών.
Θύματα και στις δύο περιπτώσεις ήταν ασφαλώς τα ίδια τα παιδιά που ένιωσαν την βία να εισχωρεί μέσα τους χωρίς να μπορούν καν να καταλάβουν τους ηλίθιους λόγους των φανατικών που τους είχαν βάλει σε αυτό το μαρτύριο. Το παιδικό βλέμμα είναι που ενδιαφέρει την Ελένη Αλεξανδράκη σε αυτήν την ταινία η οποία με άξονα ένα από αυτά τα παιδιά δούλεψε άψογα την εξιστόρηση ενός τραγικού βιώματος το οποίο εκ των πραγμάτων αποτέλεσε βαριά σκιά πάνω στην ψυχή του παιδιού για όλη την υπόλοιπη ζωή του (η ιστορία είναι εμπνευσμένη από που στηρίχθηκε σε δύο βιβλία του Γιάννη Ατζακά, τα «Διπλωμένα Φτερά» και «Θολός Βυθός» ο οποίος μεγάλωσε σε παιδόπολη).
Ασπρόμαυρος, λιτός και χωρίς «εφετζίδικες» προσθήκες μελοδραματισμού, ο «Θολός βυθός» είναι η καλύτερη και η πιο ουσιαστική ταινία μυθοπλασίας της Αλεξανδράκη, με μεγάλη απόσταση από την δεύτερη. Το μόνο κρίμα, εδώ, είναι που το φινάλε έρχεται πάρα πολύ απότομα και κατά κάποιο τρόπο αδικεί την ταινία που θα μπορούσε να είναι άλλη τόση (διαρκεί 90’). Χωρίς βεβαίως αυτό να επηρεάζει τα συναισθήματα που έχει ήδη δημιουργήσει μέσα μας.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr