Ασπρόμαυρο δράμα, με φόντο το «επίσημο παιδομάζωμα» στο οποίο επιδόθηκαν οι κυβερνητικές δυνάμεις, μετά το τέλος του Ελληνικού Εμφύλιου (1946 – 1949), κατά το οποίο μετέφεραν παιδιά στις Παιδοπόλεις, που είχαν ιδρυθεί από τον «Έρανο της Πρόνοιας Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος υπό την υψηλή προστασία της Α.Μ. της Βασιλίσσης». Για την ιστορία, αναφέρεται ότι αντίστοιχο «παιδομάζωμα», έκανε και ο αντίπαλος Δημοκρατικός Στρατός, ο οποίος μετέφερε παιδιά έξω από τα σύνορα της χώρας, σε αντίστοιχα ιδρύματα των ανατολικών χωρών.
Βρισκόμαστε στο 1949. Ο Γιάννης, γιος αντάρτη, ξεριζώνεται από τη θαλπωρή του σπιτιού του στο χωριό, γιατί η γιαγιά του πείθεται να τον παραδώσει στις Παιδοπόλεις της Βασίλισσας Φρειδερίκης µε την ελπίδα ότι το εγγόνι της θα μάθει γράμματα. Σε αυτά τα ιδρύματα, όπου χειραγωγούνται οι ιδέες και οι επιθυμίες, το παιδί περνάει έξι από τα πιο τρυφερά χρόνια της ζωής του. Εφιάλτες και σκοτεινά αισθήματα για τον πατέρα του, στοιχειώνουν την καρδιά του…
Η Ελένη Αλεξανδράκη, εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία του συγγραφέα Γιάννη Ατζακά, έχει προβεί σε μια ελεύθερη διασκευή των βιβλίων του «Διπλωμένα Φτερά» και «Θολός Βυθός» (των εκδόσεων ΑΓΡΑ) και έχει δημιουργήσει μια ταινία σε ψυχρό άσπρο-μαύρο που εκφράζει απόλυτα τη χρονική περίοδο και τα συναισθήματα των χαρακτήρων (στη διεύθυνση φωτογραφίας βρίσκεται ο Διονύσης Ευθυµιόπουλος), στην οποία το πραγματικό με ντοκιμαντερίστικη διάθεση, αναμιγνύεται με το ονειρικό που αναδύεται μέσα από τη μνήμη και την ψυχή του συγγραφέα Γιάννη Ατζακά, τον οποίο υποδύονται τέσσερις ηθοποιοί καλύπτοντας διαφορετικές περιόδους της ζωής του.
Συνολικά μια πολύ καλή -και χωρίς μελοδραματισμούς- ταινία με θέμα τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο στην Ελλάδα.
Άγγελος Πολύδωρος
Το κείμενο δημοσιοεύτηκε στον ιστοσελίδα amarysia.gr