Ο μόνος λόγος για τον οποίο μπορεί να γυρίστηκε αυτή η ταινία είναι για να διατηρήσει «ζωντανή» την ηρωίδα του τίτλου και ενδεχομένως να την κάνει γνωστή σε νεότερες γενιές. Αυτό μπορεί όντως να συμβεί αλλά το γεγονός δεν αλλάζει: είκοσι τέσσερα χρόνια μετά το «Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς» και ενώ έχουν μεσολαβήσει άλλες δύο ταινίες, όλες με την Ρενέ Ζελβέγκερ, αυτές οι νέες περιπέτειές της και πάλι με την ίδια πρωταγωνίστρια, βγάζουν την αίσθηση του ξαναζεσταμένου φαγητού. Τελεία, παύλα.
Ακόμα και ο σεναριακός σκελετός είναι ο ίδιος: η Μπρίτζετ που προσπαθεί να μεγαλώσει τα τρία παιδιά της χωρίς τον Ντάρσι (Κόλιν Φερθ) που έχει πεθάνει, θα βρεθεί ξανά διχασμένη ανάμεσα σε δύο άντρες τον Μαύρο Τσιγουετέλ Ετζοφόρ και τον ξανθό Λίο Γούνταλ. Εν τω μεταξύ κάπου θα βρούμε και τον κυνικό Κλίβερ (Χιου Γκραντ), τον αιωνίως έφηβο να εξακολουθεί να καραδοκεί. Με την Ρενέ Ζελβέγκερ να μπεμπεκίζει κάνοντας την μια μούτα μετά την άλλη και χαμογελώντας συνέχεια, το όλο εγχείρημα που σκηνοθέτησε ο Μάικλ Μόρις αγγίζει τα όρια του κουραστικού. Μόνο ένα πέρασμα της Εμα Τόμσον σε ρόλο γιατρού καταφέρνει να δώσει στην ταινία μια ανάσα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr