ΣΥΝΟΨΗ: Η μεσήλικη αλλά πάντα δυναμική νοσοκόμα Ρόζα είναι η ψυχή μιας λαϊκής γειτονιάς στην Μασσαλία. Έχει μοιράσει τη ζωή της ανάμεσα στην Αρμενικής καταγωγής οικογένειά της και στην πολιτική. Την παραμονή μιας κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης, στις δημοτικές εκλογές, όλοι εναποθέτουν πάνω της την ελπίδα τους για μία ένωση της ευρύτερης Αριστεράς και των Οικολόγων. Όταν όμως η Ρόζα ερωτεύεται τον Ανρί, έναν πρώην βιβλιοπώλη που εγκαταστάθηκε πρόσφατα στη Μασσαλία, για πρώτη φορά φοβάται. Ανάμεσα στην πίεση της πολιτικής και της οικογένειας και την επιθυμία της να αφεθεί, θα βρεθεί μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα. Είναι μήπως αργά για όνειρα;
Ποτέ δεν είναι αργά για τον γλυκύτατο ανθρωπιστή Ρομπέρ Γκεντιγκιάν που επιστρέφει στις Αρμένικες γειτονιές της αγαπημένης του Μασσαλίας για να εξυμνήσει την ισχύ της συλλογικότητας των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στις ψυχρές υπολογιστικές επιλογές της εξουσίας (από όπου και αν εκπορεύεται) και κυρίως για να γιορτάσει μαζί με τους θεατές την υπέροχη, απέραντη σαν τη Μεσόγειο και θερμή σαν τον ήλιο ψυχοσύνθεση μιας εμβληματικής Μασσαλιώτιδας. Μιας πασιονάριας της αριστεράς, της οικολογίας και της δικαιοσύνης αλλά και των οικογενειακών δεσμών και της αγάπης που δεν γνωρίζει από ηλικιακά όρια και κοινωνικές νόρμες.
Η ράθυμη αφήγησή του αγκαλιάζει με θέρμη την αγαπημένη του Μασσαλία καθώς, με αφορμή μια αληθινή τραγωδία του πρόσφατου παρελθόντος που στοίχισε πολλές ζωές, εικονογραφεί το βίο και την πολιτεία μιας αρμενικής οικογένειας, εστιάζοντας στις πολύπλοκες σχέσεις των μελών της και κυρίως στην ηγετική φυσιογνωμία της μητέρας-αρχηγού που σε μια ηλικία αποχώρησης από την «ενεργό δράση» ανακαλύπτει από την αρχή τον τρυφερό εσωτερικό της κόσμο.
Υπέροχο το πρωταγωνιστικό ερμηνευτικό ζεύγος Ασκαρίντ και Νταρουσέν σε μια ταινία που επιμένει στις μικρές λεπτομέρειες από ένα μαιτρ της κοινωνικής παρατήρησης, θαυμάσια φωτογραφημένη και γεμάτη μελωδία αλλά και νοσταλγία για τη νιότη που περνάει. Όμως η γλυκιά φωνή του Σαρλ Αζναβούρ στο soundtrack μας διαβεβαιώνει ότι η ζωή είναι μια γιορτή που δεν σταματά ποτέ. Και η προτομή του Όμηρου σε αυτή την αρχαία αποικία των Φωκαέων στέκει ακοίμητος φρουρός για να εμπνέει τα πλήθη με τη μούσα του.
Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr