Η ματαίωση είναι για όλους, χαρισματικούς και μη
Ο Πάμπλο Λαρέν κλείνει την τριλογία των βιογραφιών μετά τις «Jackie» και «Spencer» με την «Μαρία». Η ταινία εστιάζει στην τελευταία εβδομάδα της ζωής της μεγάλης ντίβας της Λυρικής σκηνής Μαρίας Κάλλας. Η Κάλλας είναι ένας μύθος και η προσέγγιση προσωπικοτήτων τέτοιου βεληνεκούς είναι δύσκολο εγχείρημα. Ο Λαρέν επιλέγει να επικεντρωθεί στις υπαρξιακές έγνοιες της Κάλλας και κατ’ επέκταση του ανθρώπου. Η αντιπαράθεση με τον θάνατο είναι δεδομένη για όλους, σπουδαίους και συνηθισμένους, πλούσιους και φτωχούς, διάσημους και άσημους. Τη φθορά του χρόνου, καλούνται επίσης να την αντιμετωπίσουν, όλοι, όσοι καταφέρουν να φτάσουν το σκαλί της μέσης ή της τρίτης ηλικίας. Εδώ έχουμε την περίπτωση που, ένας άνθρωπος χάνει αυτό που τον έκανε διάσημο. Στην περίπτωση της Κάλλας, χάνει τη θεϊκή φωνή της και μάλιστα νωρίς, στα 53 της.
Επιπλέον έχει βιώσει την απόρριψη στον έρωτα. Ίσως το χειρότερο για έναν άνθρωπο σε προσωπικό επίπεδο. Έχει βρει τον έρωτα της ζωής της στον Ωνάση και τούτος την αντιμετωπίζει, ως τρόπαιο στην προθήκη του. Μάλιστα αιφνίδια νυμφεύεται την Τζάκι Κέννεντι. Η Κάλλας παλεύει με τους δαίμονές της, όπως κάθε θνητός. Μήπως όμως οι δαίμονες των διάσημων είναι πιο επώδυνοι; Το να είσαι στην κορυφή και να κρημνίζεσαι είναι οδυνηρό. Το να είσαι στα αζήτητα συνηθίζεται. Όμως και η γλύκα της κορυφής με την σύμφυτη δόξα συνηθίζεται. Τι γίνεται όμως όταν επέρχεται η πτώση; Ταυτόχρονα στο κάδρο έχουμε και τον κυνισμό του πλούτου δια του Ωνάση. Η Κάλλας επιλέγει τον δρόμο της αυτοχειρίας, αφού τα ψυχοφάρμακα της καταστρέφουν το ήπαρ και την οδηγούν στην καρδιοπάθεια. Όταν της ζητά η αδελφή της να λογικευτεί και να κοιτάξει τη ζωή της.
Η Κάλλας ομολογεί πως η ζωή της είναι το τραγούδι και η Λυρική, και τούτα δεν υπάρχει λογική. Μήπως τελικά οι ταλαντούχοι και χαρισματικοί δεν είναι οι τυχεροί της ζωής; Σε κάθε περίπτωση δεν κουλαντρίζονται, μηδέ ο θάνατος, μηδέ το γήρας, ούτε και η φθορά στον αδυσώπητο χρόνο. Πολλώ δε μάλλον η πρώιμη φθορά. Θέλω να σταθώ και σε μια άλλη παράμετρο, αυτή της εικόνας που, μια σταρ έχει συνηθίσει στο κοινό της. Είναι αλήθεια πως, η εικόνα της φυσικής-σωματικής παρουσίας , κυρίως με τα στοιχεία του κάλλους, μιας διάσημης προσωπικότητας, εγχαράσσεται στην μνήμη, ως τέτοιας. Και είναι πολύ δύσκολο να μεταγραφεί στην μνήμη με τα στοιχεία φθοράς του χρόνου και μάλιστα χωρίς συναισθήματα θλίψης και ματαίωσης.
Στην περίπτωση της Κάλλας, το φυσικό-σωματικό είναι η φωνή της. Ο φόβος αλλοίωσης της εγχάρακτης εικόνας στην μνήμη του κοινού, τρομάζει κυρίως τους χαρισματικούς . Στην τελευταία αυτή εβδομάδα της ζωής της σπουδαίας αυτής ντίβας, βλέπουμε τον απολογισμό της Κάλλας, την αντιπαράθεση πραγματικής ζωής, απέναντι στην τέχνη. Η προσδοκώμενη αιωνιότητα μέσω της τέχνης δεν είναι πάντα εφικτή. Η ματαιότητα δείχνει να καλύπτει το τέλος, τόσο το καλλιτεχνικό, όσο κι της ίδιας της ζωής. Τέλος ο Λαρέν επιλέγει να μην δείξει την θανούσα ως εικόνα, επιδιώκοντας προφανώς τον οποιαδήποτε αλλοίωση του μύθου μιας απένθατης, ελέω τέχνης. Η Φιλότιμη η προσπάθεια του Πάμπλο Λαρέν με καλές στιγμές τη συνδρομή της μουσικής και της ερμηνευτικής παρουσίας της Αντζελίνα Τζολί , αλλά και με μια δόση αφηγηματικής νωχέλειας.
Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress