Μετά τον απροσδόκητο θάνατο του Πάπα, ο καρδινάλιος Λόρενς αναλαμβάνει να επιβλέψει αυτή τη μυστική διαδικασία. Ενώ οι ισχυρότεροι ηγέτες της Καθολικής Εκκλησίας από όλο τον κόσμο συγκεντρώνονται υπό καθεστώς άκρας μυστικότητας και με τις πόρτες ερμητικά κλειστές, ο Λόρενς θα βρεθεί στο επίκεντρο μιας συνωμοσίας και θα ανακαλύψει ένα μυστικό που μπορεί να κλονίσει τα θεμέλια της Εκκλησίας.
Η ταινία είναι στηριγμένη στο βιβλίο του Ρόμπερτ Χάρις και μας ξεναγεί στα παρασκήνια της συνεδρίασης για την εκλογή του νέου Πάπα. Η ταινία δείχνει την αντιπαλότητα μεταξύ των διαφόρων τάσεων στην Καθολική Εκκλησία, αλλά ουσιαστικά επικεντρώνει σε ζητήματα ταυτότητας φύλου. Το δίπολο πρόοδος - συντήρηση που διατρέχει την ταινία, αφορά κυρίως σε αυτά τα ζητήματα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Ρόμπερτ Χάρις έχει εμπνευστεί από τον δικό μας Εμμανουήλ Ροΐδη... Η ταινία έχει μια αθωότητα, η οποία δεν επιτρέπεται να υπάρχει στους καιρούς μας. Η εκλογή του Πάπα είναι μια ουσιαστικά πολιτική απόφαση, που εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα, νομίζουμε ότι δεν ανακαλύπτει κανείς την Αμερική με αυτή την παραδοχή. Η Καθολική Εκκλησία έχει διαπράξει φρικτά εγκλήματα και έχει εκλέξει ποντίφικες που έχουν συγκαλύψει άλλα τόσα. Η πρόσφατη ταινία «Οι Δύο Πάπες» (2019) για παράδειγμα προσπαθούσε να «ξεπλύνει» τον Πάπα Φραγκίσκο ως συνεργάτη του δικτάτορα Βιντέλα της Αργεντινής ή το «Αμήν» του Κώστα Γαβρά δείχνει πως το Βατικανό (Πάπας Πίος ΙΒ') συνεργάστηκε με τους ναζί, αποσιωπώντας ταυτόχρονα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Θεωρούμε ότι αυτές οι ταινίες δείχνουν καλύτερα τον αληθινό χαρακτήρα της Εκκλησίας από ένα ανώδυνο θρίλερ που παρακολουθούμε στην προκειμένη περίπτωση.
Δυο μικρά σχόλια για άλλες δυο ταινίες της βδομάδας. Η «Παρθενόπη» («Parthenope» / 2024) του Πάολο Σορεντίνο, μια συμβολική ταινία για τη Νάπολη, είναι άλλο ένα γράμμα λατρείας του σκηνοθέτη στη γενέτειρά του, μόνο που δεν έχει καμία σχέση με την προηγούμενή του, δηλαδή «Το Χέρι του Θεού» (2021), μοιάζει χαώδης σαν ένα μεγάλο διαφημιστικό, υπέροχα γυρισμένο, εκπληκτικά φωτισμένο και στολισμένο μεν, χωρίς σαφή ουσία δε... Οσο για την ιδιαίτερα βραδύκαυστη «Εν Αρχή», πρώτη ταινία της Ντέα Κουλουμπεγκασβίλι, που μας αφηγείται τη ζωή μιας γυναίκας στους κόλπους των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Γεωργία, έχουμε να παρατηρήσουμε ότι όλο και περισσότερο σε ταινίες που προέρχονται από αυτές τις χώρες φαίνεται το ίδιο το πισωγύρισμα στη θέση της γυναίκας στην κοινωνία σε σχέση με την περίοδο που οικοδομούνταν ο σοσιαλισμός, αφού τώρα παρουσιάζεται η γυναίκα μέσα στο πλαίσιο της θρησκευτικής επικράτησης, με ό,τι αναχρονιστικό φέρνει αυτό...
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr