Και όμως κάποτε γελούσες
Η Μαρία ζει στην Γερμανία τα τελευταία έξι χρόνια και μετά από ανεπιτυχή απόπειρα να σπουδάσει, εργάζεται σε ένα οδοντιατρείο σαν βοηθός. Για πρώτη φορά την επισκέπτονται ,η άρρωστη μητέρα της με τον μεγαλύτερο αδελφό της. Η συνάντηση αυτή, θα φέρει στην επιφάνεια οικογενειακά προβλήματα του παρελθόντος, θα αναζωπυρώσει τα του παρόντος, ενώ θα βγουν στην επιφάνεια και παιδικά τραύματα. Ο Μάρκος Παπαδόπουλος έφτιαξε μια σύγχρονη ταινία, ρεαλιστική, με μια ιστορία που αναδεικνύει την κοινωνική και οικογενειακή πραγματικότητα της εποχής μας.
Ζευγάρια που χωρίζουν εύκολα, παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς την παρουσία και τη θαλπωρή αμφότερων των γονέων, γονείς που θυσιάζονται για τα παιδιά σε βάρος της προσωπικής ζωής, άλλοι που ασκούν τις υποχρεώσεις του εξ αποστάσεως. Τραύματα παιδικά και εφηβικά που, προβάλλονται και επηρεάζουν την ενήλικη ζωή, αντιπαραθέσεις γονέων μεταξύ τους, γονέων με τα παιδιά, αλλά και μεταξύ των αδελφών, διαχείριση γονικών και ιδίων λαθών, διαψευσμένα όνειρα, ζωή στο περιθώριο. Μια κοινωνία σε έκπτωση όπου, ο καθένας κουβαλά τα τραύματά του και καλείται να τα διαχειριστεί εκ των ενόντων. Η μητέρα είχε παρατήσει τις σπουδές για να παντρευτεί, τα παιδιά μεγάλωσαν χωρίς την πατρική παρουσία, η κόρη εγκλωβισμένη στα παιδικά τραύματα, ο γιος στον δρόμο του τίποτα ψάχνει το κάτι, ο πατέρας στον κόσμο του, η νεολαία που «ναρκωπίνει» και συνευρίσκεται ζωώδικα υπό τους φρενήρους ήχους της τέκνο μουσικής.
Όνειρα πνιγμένα από το τραύμα, ζωή έξαλλη χωρίς έλεγχο και σταθερές, με γεύσεις και εμπειρίες επώδυνες, πικρές. Ένταση, νεύρα και απόδοση ευθυνών, επιλογές κτισμένες στην άμμο των θινών, όλα έωλα και εκτροχιασμένα, αναζητούν μιαν αγκαλιά και την ζεστασιά στο βλέμμα, όλοι κολλημένοι σε ένα τέλμα. Όλα τα παραπάνω ο Μάρκος θα προσέγγισε με ρεαλισμό και τα απέδωσε με τον ενδεδειγμένο ρυθμό και ένταση. Και σαν επιμύθιο η αναζήτηση ταυτότητας, ως λύτρωση από τον φαύλο κύκλο της εσωστρέφειας και της αυτοκαταστροφής για την μικρή Μαρία που, ψάχνει να βρει φρένο στην κατηφόρα της. Και ο Αντώνης ζει στον κόσμο του της υποτιθέμενης ευαισθησίας, αλλά τελικά του κυνισμού ως κληρονομικό δικαίωμα, όπως και το σπίτι που, αρνείται να μοιραστεί με την αδελφή του.
Η απώλεια της μητέρας, προσδιορισμός ταυτότητας , αφορμή καινούργιας αρχής και απελευθέρωσης για την Μαρία, απλά η ανάλαφρη συνέχεια στον δρόμο του τυχαίου για τον Αντώνη, με τις ευθύνες να κρέμονται πάνω από το κεφάλι του αμετανόητου πατέρα και να αιωρούνται πάνω από την ταφόπλακα της μάνας. Και το παιδικό χαμόγελο, σε αποποίηση από την μεν και γλυκιά ανάμνηση από την δε. Με την εξαιρετική ερμηνευτική υποστήριξη των Στεφανία Γουλιώτη, Λυδία Μαρία Μακρίδης, Χρήστου Γαβριηλίδη, Γιώργου Γάλλου.
Γιάννης Γκακίδης