Οικογένειες διαλυμένες, παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς την πατρική παρουσία κυρίως ή την μητρική, πλημμελής άσκηση γονικών καθηκόντων. Παιδιά που κουβαλούνε τραύματα και παλινδρομούν ανάμεσα στο επιθυμητό και στην ενοχλητική πραγματικότητα, ψάχνοντας γα ισορροπία. Η εντεκάχρονη Ίρις μεγαλώνει με την μητέρα με τον πατέρα να απουσιάζει για χρόνια. Όταν αυτός έρχεται για την κηδεία του πατέρα του δημιουργούνται τυχαία συνθήκες που θα τους φέρουν κοντά. Πλην όμως η αφορμή είναι η προσαγωγή της μικρής στην αστυνομία και η αναγκαστική προσέλευση του πατέρας στο τμήμα, αφού η μητέρα της απουσιάζει. Μια ενδιαφέρουσα δραματική ιστορία από τη σύγχρονη πραγματικότητα την οποία, περιέγραψα στην εισαγωγή.
Παρ’ όλους τους τριγμούς της πυρηνικής οικογένειας και τα σύγχρονα μοντέλα που, υφίστανται εξ ανάγκης, ή προωθούνται από τους ειδήμονες ως αρμόζοντα στην τρέχουσα εποχή, τα παιδιά εξακολουθούν να είναι προσκολλημένα στο παραδοσιακό μοντέλο. Όπερ και μεθερμηνεύεται, παρουσία αμφότερων των γονέων, με τη δέουσα τρυφερότητα και αγάπη. Αξιοσημείωτο το σχόλιο του πατέρα προς την Ίριδα για τον δικό του πατέρα, «δεν υπήρξε και ο καλύτερος πατέρας». Όμως το μοντέλο του πατέρα του, δεν λειτούργησε αποτρεπτικά για την υιοθέτηση μιας καλύτερης στάσης και συμπεριφοράς για τον δικό του πατρικό ρόλο.
Η μικρή Ίρις χρειάζεται την αγκαλιά του και θα κάνει τα πάντα για να την κερδίσει. Η διαδρομή αυτή είναι δύσκολη και συγκινητική, δημιουργώντας για την περίσκεψη, για τον ρόλο της οικογένειας, το μοντέλο που οφείλουμε να ακολουθήσουμε και η υπευθυνότητα στον ρόλο του γονέα. Μπορεί στο παρελθόν η εγνωσμένη μητρική κυρίως, αλλά και πατρική συχνά αυταπάρνηση για το παιδί, να οδηγούσε σε παραμέληση του ατόμου, αλλά και η σημερινή αυξανόμενη επιπολαιότητα και φιλοτομαρισμός από πλευράς γονέων είναι προβληματική. Η Μυρσίνη Αριστείδου έγραψε και σκηνοθέτησε με ρυθμό και τη δέουσα ένταση την ιστορία κάνοντας την θέαση ενδιαφέρουσα, ενώ και προβληματισμός γίνεται αναπόφευκτα χωρίς να εκβιάζεται με όρους διδακτισμού. Εκπληκτική η μικρή Μαρία Πέτροβα, όπως και Χρήστος Πασσαλή που ερμηνεύει με πειθώ τον φευγάτο πατέρα .
Γιάννης Γκακίδης