Επιφάνειες - Μελίνα Λουκανίδου
Πετυχημένο cast, καλές υποκριτικές ερμηνείες, καλή φωτογραφία, περίσσιος έρωτας και βαθιά αγάπη είναι τα συνδετικά υλικά της τρίτης μέρας του Εθνικού Διαγωνιστικού του 49ου DISFF που ξεκινάει με τις ρομαντικές Επιφάνειες της Μελίνας Λουκανίδου όπου ένα χαρούμενο νεαρό ζευγάρι απολαμβάνει το πρώτο του μπάνιο μέχρι η θέα ενός άλλου ζευγαριού να «ταράξει τα νερά» και όλοι να γίνουμε παρατηρητές αυτού που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της ευτυχισμένης ζωής μας.
Η οποία ζωή μας, μερικές φορές, είναι ούτως ή άλλως «υπερεκτιμημένη» αν σκεφτεί κανείς πως πολλοί έδωσαν τη ζωή τους Μεγάλη Παρασκευή για έναν καλύτερο κόσμο. Και λέω πολλοί γιατί εκτός από το Χριστό φαίνεται να την έδωσαν και άλλοι. Μεταξύ αυτών και δύο Ιταλοί στρατιώτες, όπως μας λέει στο κινούμενο σχέδιό της η Λουκία Τζωρτζοπούλου, που προσχώρησαν στους κόλπους των ανταρτών και δολοφονήθηκαν από τους Ναζί τη μεγάλη Παρασκευή του 1944 στο Αγρίνιο.
Μακάρι να καταλαβαίναμε όλοι για το φασισμό, όσα τα μεγάλα μάτια ενός καρτούν που η μαμά του δεν το άφησε να πάρει το λουλούδι που του πρόσφερε ένας Ιταλός φαντάρος ή όσα τα κουιρ βαμπίρ της Μαρίας Χατζάκου που χαζεύουν το Starflyer στην ομώνυμη ταινία. Τα τελευταία αράζουν στο Λούνα Παρκ για να πιούν το αίμα ερωτευμένων ζευγαριών, χαρίζοντάς τους την αιωνιότητα. Και γιατί όχι; Αφού οι εραστές μένουν ζωντανοί, όπως θα έλεγε κι ο Jarmusch. Γι’ αυτό δεν βαριέσαι; Ας φάμε καμιά τηγανιτή πατάτα με κέτσαπ, ας πυροβολήσουμε με πλαστικές καραμπίνες σαν καουμπόισσες και ας μπούμε στο τρενάκι του τρόμου υπό την καθοδήγηση κάποιας αληθινά λάγνας λατίνας, όλα στο τέλος ασπρόμαυρα θα γίνουνε.
Σ’ αυτό μοιάζει να συμφωνεί και η Μαριάννα Μποζαντζόγλου στο Sisters, την επόμενη ταινία της συλλογής, από την οποία δεν λείπουν οι σβήστρες για τα χρώματα ούτε βεβαίως και τα ίδια τα χρώματα που κείτονται πεταμένα κάτω από το κρεβάτι της μικρής αδελφής ή είναι απλά πασαλειμμένα στα μάγουλά της. Δυστυχώς είναι υποχρεωμένη να εγκαταλείψει το πολύχρωμο βασίλειό της και με το αστραφτερό της πέπλο να τρέξει με την αδελφή της στο νοσοκομείο για να δει αν ζει ο πατέρας τους. Λες τα δάκρυα να σβήσουν τις σκιές;
Ας ευχηθούμε ακόμα και μάταια τα μικρά παιδιά, όπως και τα παιδιά με «ειδικές ικανότητες» να είναι περισσότερο προστατευμένα από αυτό που λέμε Θεό, ή εν γένει από αυτό που λέμε μεταφυσικό που στο The Great Organ της Ρωξάνης Κριμίζη και του Μιχάλη Κίμωνα φαίνεται να προστατεύει το Βάιο και την Ακακία από τη σκληρή πραγματικότητα της αναπηρίας, της προλεταριακής εργασίας, της μοναξιάς και της απώλειας.
Ασπασία Λυκουργιώτη
