Ο Ρίτσαρντ Τζούελ είναι ένας φύλακας ασφαλείας, που κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντας το 1996 συμπτωματικά εντοπίζει έναν βομβιστικό μηχανισμό κι ειδοποιεί την αστυνομία.

Η βόμβα εκρήγνυται σκοτώνοντας ένα άτομο και τραυματίζοντας πάνω από εκατό, αλλά χάρη στην παρέμβαση του Τζούελ αποφεύγεται ακόμη μεγαλύτερο μακελειό. Όμως, παρά την αρχική του αναγνώριση ως ήρωα, σύντομα βρίσκεται στη θέση του βασικού υπόπτου, με το FBI και τον Τύπο έτοιμα να κατασπαράξουν την υπόληψή του.

Κοινωνικό δράμα που αφηγείται την αληθινή ιστορία όπως αποτυπώθηκε στο άρθρο της Μαρί Μπρένερ «American Nightmare: The Ballad of Richard Jewell», το οποίο δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1997 στο Vanity Fair και στο βιβλίο «The Suspect: An Olympic Bombing, the FBI, the Media, and Richard Jewell, the Man Caught in the Middle» των Κεντ Αλεξάντερ και Κέβιν Σάλγουεν, που εκδόθηκε πέρυσι.

Η ερμηνεία της Κάθι Μπέιτς στον ρόλο της μητέρας του ήρωα είναι υποψήφια για Όσκαρ στην κατηγορία β’ γυναικείου ρόλου. Παράλληλα, το σενάριο του Μπίλι Ρέι κατηγορήθηκε ότι αντιμετώπισε με σεξιστική ανακρίβεια τον ρόλο της δημοσιογράφου Κάθι Σκραγκς, την οποία απεικονίζει ν’ αποσπά τις πληροφορίες της χρησιμοποιώντας το σεξ ως αντάλλαγμα.

mpalanta3

Η ταινία συνεχίζει την ενασχόληση του σκηνοθέτη με το θεματικό μοτίβο του αγνού αμερικανού ήρωα, στο οποίο έχει εστιάσει τα τελευταία χρόνια μέσα από τα «Ελεύθερος σκοπευτής» («American Sniper», 2014), «Sully» (2016) και «Αναχώρηση για Παρίσι» («The 15:17 to Paris», 2018).

Μάλιστα εδώ, όπως και στο «Sully» παρουσιάζει μια μετριοπαθή εκδοχή του (υπερ-)συντηρητικού αφηγήματος, σύμφωνα με το οποίο το κράτος είναι ένας διεφθαρμένος μηχανισμός με σκουριασμένα μικροπολιτικά, γραφειοκρατικά ή απλώς ανίκανα γρανάζια, που σπιλώνουν αντί ν’ αναδεικνύουν και να τιμούν τον σημερινό Αμερικανό Ήρωα. Άλλη παράμετρος της συντηρητικής οπτικής του Ίστγουντ, το ότι οι ήρωές του υπηρετούν ή φιλοδοξούν, όπως εδώ, να υπηρετήσουν στα σώματα ασφαλείας και τον στρατό.

Μέσα σ’ αυτό το μετριοπαθώς συντηρητικό πλαίσιο, ο σκηνοθέτης φτιάχνει μια ιστορία για την ανθρωποφαγία των ΜΜΕ και τη δολοφονία χαρακτήρων, η οποία μπορεί να εκτυλίσσεται σε μια περίοδο όταν ακόμη οι εφημερίδες έπαιζαν βασικό ρόλο στη διάδοση των ειδήσεων, αλλά μας λέει ότι τα πράγματα δεν ήταν πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι στη σημερινή εποχή του αστραπιαίου κι αδηφάγου διαδικτυακού κανιβαλισμού.

Η Μπέιτς είναι συγκινητική ως μητέρα κι ο Ρόκγουελ απολαυστικός ως νομικό σαΐνι που δεν έχει τίποτα να χάσει, αλλά ο Χάουζερ πραγματικά διαπρέπει ενσαρκώνοντας τον Τζούελ σαν ένα μεγάλο παιδί, αφελές, ιδεαλιστικό, καλοπροαίρετο, ψύχραιμο και περισσότερο έξυπνο απ’ ό,τι αφήνει να εννοηθεί η φαινομενική του απάθεια..

Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr