Σε μια στιγμή απόγνωσης ο Σπένσερ (Άλεξ Γουλφ) αποφασίζει να μπει ξανά στο βιντεοπαιχνίδι Jumanji, το οποίο πριν από τρία χρόνια κόντεψε να στοιχίσει τη ζωή στον ίδιο και τους φίλους του. Εκείνοι, μόλις συνειδητοποιούν τι έγινε, τον ακολουθούν. Ωστόσο, εξαιτίας ενός λάθους, δεν συναντιούνται όλοι μαζί στην επόμενη πίστα του Jumanji, καθώς ο παππούς του Σπένσερ, Έντι (Ντάνι Ντε Βίτο) και ο συνέταιρός του Μάιλο (Ντάνι Γκλόβερ) έχουν πάρει τις θέσεις δύο παικτών.

Οι Ντάνι Ντε Βίτο και Ντάνι Γκλόβερ, οι γκρινιάρηδες παλιοί συνεργάτες, μου έλειψαν πολύ στην υπόλοιπη ταινία. Η μικρή τους αστεία παρουσία γίνεται απαραίτητη, ακόμα και όταν μπαίνουν στο παιχνίδι με τη μορφή των Ντουέιν Τζόνσον και Κέβιν Χαρτ, αντίστοιχα. Το Jumanji τούς «ρουφάει» στην επόμενη πίστα του και η περιπέτεια θα ήταν ξεκαρδιστική, αν οι τρομεροί ηθοποιοί συνέχιζαν με κάποιο τρόπο τους ρόλους τους ως ηλικιωμένοι. Όσον αφορά στην περιπέτεια, η δράση έχει την ίδια πορεία με την ταινία του 2017 με στόχο να σπάσει το ρεκόρ της σε εισπράξεις.

Και από ό,τι φαίνεται δεν θα σταματήσει εδώ το θέμα. Μια mid-credits σκηνή υπονοεί πως θα όλο αυτό πιθανόν να ολοκληρωθεί με μια τρίτη ταινία. Οι τριλογίες είναι εδώ και πολλά χρόνια κινηματογραφική μόδα. Όσο τα εισιτήρια κόβονται τόσο οι εταιρείες εμφανίζουν ως μάγοι αδιάκοπες συνέχειες. Το Jumanji δεν είναι κακό, είναι μια ικανοποιητική περιπέτεια, που σε κάνει να νοσταλγείς το ανεπανάληπτο και συγκλονιστικά αναπάντεχο «Jumanji» του 1995 με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς ως Άλαν Πάρις. Αυτή τη νοσταλγική διάθεση τονίζει άλλωστε και η παρουσία της Νόρα, θείας της Τζούντι και του Πίτερ, των παιδιών που έσωσε ο Άλαν από το παιχνίδι πριν από 25 χρόνια. Ωραία η περιπέτεια, αλλά πραγματικά αυτές οι δύο ώρες θα ήταν προτιμότερο να ξοδευτούν στην πρεμιέρα του «Κατηγορώ…!» του Ρομάν Πολάνσκι, που δεν έφτασε (και μάλλον δεν θα φτάσει) στα μέρη μας! 

Δέσποινα Τριανταφυλλίδου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα eleftheria.gr