Η Ανιές Βαρντά που χάσαμε πριν λίγους μήνες και βιώσαμε την οδύνη της απώλειας για έναν άνθρωπο που αισθανόμασταν δικό μας, εδώ, λίγο πριν το φινάλε, επιχειρεί να μιλήσει για το σπουδαίο έργο της. Έχοντας πάντα αυτή την πρωτόγνωρη νεανική διάθεση και το κουράγιο να αναλάβει τη σκηνοθετική ευθύνη, τη συμμετοχή της στη διεύθυνση φωτογραφίας και τον τελευταίο λόγο στο μοντάζ, μας προσφέρει ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ, αν μη τι άλλο πολύτιμο για την κινηματογραφική ιστορία.

Η Βαρντά, ελληνικής και γαλλικής καταγωγής, δεν απέκτησε τη φήμη και την αναγνώριση που τις έπρεπε. Ακόμη μία προκατάληψη που θέλει τον σκηνοθέτη να είναι άντρας και λευκός. Τέλος πάντων, η Βαρντά ήταν μία πρωτοπόρος της νουβέλ βαγκ, με σημαντικό έργο, που είχε στο επίκεντρό της πάντα τον άνθρωπο. Όπως λέει και στο φιλμ, που αποτελεί το απόσταγμα της σοφίας της για τη ζωή και την τέχνη της, «οι άνθρωποι είναι στην καρδιά του έργου μου».

Παντρεμένη με τον Ζακ Νεμί θα λεγε κανείς ότι επηρεάστηκε απ' τον κινηματογράφο του, αλλά σίγουρα είχε τη δική της ματιά και το δικό της ανυπότακτο χαρακτήρα, που εμφάνιζε πάντα μέσα στις ταινίες της. Αυτό που την οδήγησε στην καριέρα της ήταν η έμπνευση, η δημιουργία και το μοίρασμα. Όπως λέει «τις ταινίες δεν τις κάνουμε για να τις βλέπουμε μόνοι μας, αλλά για να τις δείχνουμε». Το πιο απλό και σπουδαίο αξίωμα για το σινεμά, το οποίο τίμησε με τις εκπληκτικές δημιουργίες της, την ευφάνταστη κινηματογραφική της γλώσσα, το δυναμισμό μιας γυναίκας που πάλεψε για την ισότητα, τα δικαιώματα των ανθρώπων, τους αδύναμους, την ελευθερία. Η Βαρντά, χρησιμοποιώντας φωτογραφίες και αποσπάσματα από ταινίες της μιλά για το έργο της. Διηγείται ιστορίες μέσα από εικόνες, αποφεύγοντας, όπως συνήθιζε, τις συμβάσεις και τις συνταγές στην αφήγηση και μαζί με τους συνεργάτες της μας ταξιδεύει στο ανορθόδοξο κινηματογραφικό της σύμπαν. Όμως αυτό που έβλεπες πάντα στις ταινίες της ήταν η αγάπη για τον άνθρωπο. Γλυκιά, ανόθευτη, αφοπλιστική αγάπη, που ακόμη και μέσα από δράματα σε γέμιζε αισιοδοξία και τη διάθεση να μοιραστείς....

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ... Αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ της Ανιές Βαρντά. Από τα πρώτα χρόνια της στο σινεμά, όταν ταυτίστηκε με τη νουβέλ βαγκ, μέχρι την εποχή που πειραματίστηκε με τα ντοκιμαντέρ και δοκιμάστηκε στα installations, η σπουδαία σκηνοθέτιδα μιλά για τη ζωή και την καριέρα λίγο πριν το θάνατό της.


Ανδρέας Τύρος

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα matrix24.gr