Το σύνδρομο Τουρέτ είναι «μια κληρονομική νευροψυχιατρική διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από πολλαπλά κινητικά και τουλάχιστον ένα φωνητικό τικ». Ο ορφανός Λάιονελ Έσρογκ υποφέρει από αυτό, γεγονός που τον δυσκολεύει να συγχρωτιστεί με άλλους ανθρώπους, έχοντας ως μοναδικό φίλο του τον μέντορα και αφεντικό του Φρανκ Μίνα. Πρόκειται για έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, τον οποίο συνοδεύει σε ένα κρυφό, κρίσιμο ραντεβού, από όπου θα απαχθεί και θα δολοφονηθεί από τους ανθρώπους που συνάντησε. Με τα λίγα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του, ο Λάιονελ και οι άλλοι τρεις υπάλληλοι του Μίνα θα αρχίσουν να αναζητούν τους υπευθύνους, σε μια Νέα Υόρκη που αρχίζει να αλλάζει πρόσωπο, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, υιοθετώντας τη μοντέρνα εικόνα της.

RGB

Οι «Σκιές του Μπρούκλιν» είναι ένα πολυβραβευμένο νεο-νουάρ μυθιστόρημα του Τζόναθαν Λέθεμ («Οι κόκκινες βασίλισσες», «Όπλο μετά μουσικής»), το οποίο εκδόθηκε το 1999 και η ιστορία του εξελίσσεται την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα. Ο Έντουαρντ Νόρτον, ο οποίος από ανερχόμενος ηθοποιός καταξιωνόταν τότε ως σταρ και είχε μόλις σκηνοθετήσει την πρώτη (και μέχρι τώρα μοναδική) ταινία του «Πιστά Ερωτευμένοι», αγόρασε αμέσως τα δικαιώματά του και από το 2001 άρχισε να το διασκευάζει σεναριακά, παίρνοντας από τον συγγραφέα την άδεια να αλλάξει σε μεγάλο βαθμό τόσο την πλοκή όσο και το χρόνο εξέλιξής της. Πολλά μεσολάβησαν, αλλά σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα οι «Σκιές…» τον βρίσκουν παραγωγό, σεναριογράφο, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή ενός κλασικού detective story, το οποίο θέλει ταυτόχρονα να είναι ψυχολογική μελέτη χαρακτήρα και πολιτικό σχόλιο.

oi skies tou brooklyn1

Αγωνίζεται φιλότιμα μπροστά και πίσω από την κάμερα για να τα καταφέρει, δεν διαθέτει όμως τη μεθοδική κινηματογραφική προσέγγιση που απαιτεί ένα τόσο φιλόδοξο εγχείρημα. Κερδίζει σε ατμόσφαιρα και κοινωνικό σχολιασμό, καθώς προχωρά τη διαφθορά που καταγγέλλει ο Λέθεμ μέχρι το γραφείο του δημάρχου και βάζει στη θέση του κακού έναν μεγαλοεπιχειρηματία ο οποίος παραπέμπει άμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ, ενώ η αναμέτρησή του με τον εντυπωσιακό (ο Έσρογκ αλέθει μέσα του λέξεις και προτάσεις που εκφέρονται ξαφνικά, σαν επιφωνήματα συνοδευόμενα από νευρικά τικ) όσο και απαιτητικό ρόλο του δεν βγάζει καθαρό νικητή.

Εκεί όπου χωλαίνει φανερά είναι στην αδυναμία του να δομήσει αποτελεσματικά ένα σενάριο το οποίο φλυαρεί, είναι γεμάτο περιττούς δευτερεύοντες χαρακτήρες και παρεκτρέπεται σε ισχνού ενδιαφέροντος υποπλοκές. Η λεκτική εφευρετικότητα του αντικοινωνικού Λάιονελ παραμένει ανεκμετάλλευτη, όπως και πολλά σημεία της ιστορίας σκοτεινά και μπερδεμένα. Όλα αυτά φορτωμένα με έντονα αντιρατσιστικά σχόλια, πολύ τζαζ μουσική κι ένα ισχνό ερωτικό ρομάντζο καταλήγουν σε ένα συνδυασμό που είναι αδύνατο να διατηρήσει ζωντανά επί δυόμισι ώρες την αφηγηματική ένταση και το σεναριακό μυστήριο.


Χρήστος Μήτσης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama