Απροσδόκητα …παλαιομοδίτικη με δεδομένο ότι πολλά έχουν αλλάξει στο ελληνικό σινεμά από την δεκαετία του 1980 και μετά είναι η πρώτη μεγάλου μήκους δημιουργία του Μίνωα Νικολακάκη.

Στην καρδιά της ιστορίας ένας γιατρός που έχει έρθει στην επαρχία για το αγροτικό του και μια ντόπια κοπέλα, αποξενωμένη από τον υπόλοιπο περίγυρο, καθότι φαίνεται ότι πάσχει από μια ασθένεια του μυαλού και χρειάζεται βοήθεια. Προφανώς ο σκηνοθέτης έχει στο μυαλό του μια «συνάντηση» του σύγχρονου δυτικού κόσμου με τον μυστικισμό της φύσης και το πώς το δεύτερο μπορεί να επηρεάσει καταλυτικά το πρώτο. «Η μάνα φύση είναι ευλογία όλων μας» όπως χαρακτηριστικά ακούμε. Ισως όμως να είναι και κατάρα.

entwined 5

Πάντως στην προσπάθειά της να γίνει κάτι σαν γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στα λαϊκά παραμύθια και τους τρομακτικούς (ή μη) θρύλους από το παρελθόν με το σύγχρονο κοινό η ταινία χωλαίνει. Δεν  κινείται στέρεα στο μεταίχμιο πραγματικότητας και φαντασίας, τόσο που τελικά δείχνει εντελώς ξεκρέμαστη – πέρα από το γεγονός ότι οι ερμηνείες των Προµηθέα Αλειφερόπουλου και η Αναστασίας – Ραφαέλας Κονίδη ποτέ δεν σε πείθουν ολοκληρωτικά (ειδικά η Κονίδη που έχει τον πιο δύσκολο ρόλο).

Αν κάπου προσωπικά βρήκα ενδιαφέρον αυτός ήταν ο χώρος των γυρισμάτων, ένα όντως μαγευτικό καστανόδασος του Πάρνωνα, εκεί όπου η ίδια ταινία με λιγότερους διαλόγους και άλλους ηθοποιούς, ίσως να λειτουργούσε καλύτερα.πινο στοιχείο και φυσικά για την ιδέα της ενωμένης οικογένειας που βρίσκεται στον πυρήνα του σεναρίου. Σε β’ χαρακτηριστικούς ρόλους  βρίσκουμε την πάντα πανέμορφη Γκονγκ Λι και τον «αίλουρο» Τζετ Λι.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr