Τα όρια του πραγματικού και του αλλόκοσμου συγχέονται στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Μίνου Νικολακάκη, στο οποίο επιχειρείται μια ενδιαφέρουσα μείξη μαγικού ρεαλισμού με το σινεμά του φανταστικού. Όλα ξεκινούν όταν, μετά την απώλεια του πατέρα του, ένας νεαρός γιατρός (Προμηθέας Αλειφερόπουλος) ταξιδεύει σε ένα απομακρυσμένο χωριό για το αγροτικό του. Εκεί, εκτός από τους αφιλόξενους κατοίκους, συναντά και μια γυναίκα (Αναστασία-Ραφέλα Κονίδη) σημαδεμένη από μια μυστηριώδη δερματική πάθηση. Το πείσμα του να τη βοηθήσει μετατρέπεται σε εμμονή και τον οδηγεί σε μια απροσδόκητη παγίδα.

entwined 1

Χωρίς βιασύνη και με συγκροτημένη αισθητική, ο Νικολακάκης υφαίνει υποβλητικά το σύμπαν στο οποίο καταδύεται ο ήρωάς του. Ένας κόσμος δισυπόστατος, ο οποίος αν και μοιάζει ταυτόχρονα απολύτως ρεαλιστικός «στοιχειώνεται» από μια υπερφυσική έκφανση της πραγματικότητας, όπως ακριβώς συμβαίνει στα παραμύθια. Το σενάριο αντλεί τα μέγιστα από τη φόρμα τους, με τον Νικολακάκη να αφήνει διάσπαρτα στοιχεία-κλειδιά στην αφήγηση, κι έτσι, η ιστορία να επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. Λειτουργική ως πορτρέτο ενός αυτοκαταστροφικού έρωτα, σαφής ως ενδοσκοπικό ψυχογράφημα του πένθους, πειστική ακόμα και ως μεταφορά για τον αλκοολισμό ή απλώς μιας σύγκρουσης ορθολογισμού - μεταφυσικής, η ταινία είναι έμπλεη βάσιμων ερμηνειών.

Αρωγός η λιτή σκηνοθετική προσέγγιση, η οποία επιτρέπει την ανάδειξη των διαφορετικών πτυχών της πλοκής, με επιπλέον εργαλείο την επιλογή της απόκρυψης των αληθινών προθέσεων των ηρώων. Οι διάχυτοι υπαινιγμοί ωστόσο δεν εκπληρώνουν πάντα το στόχο της έκπληξης ή ανατροπής στον οποίο προσδοκούν, με αποτέλεσμα να μένει σεναριακά ανεκμετάλλευτη η δυναμική κομβικών γεγονότων της ταινίας. Πρόκειται για εκείνες τις στιγμές που χάνεται η αφηγηματική ευφράδεια ενός φιλμ ξεχωριστού στιλ, μα ημιτελών προθέσεων.

Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama