• Facebook Page: 285868921532586
  • Twitter: pekkgram
  • YouTube: pekkgram

Νίκο, φεστιβάλ συσκοτισμένο;

Μια φορά κι έναν καιρό, ξεκίνησε από το Ηράκλειο ένας νεαρός δημοσιογράφος να πάει να παρακολουθήσει κάποιο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Πρώτη πτήση προς Αθήνα, δεύτερη με προορισμό την Θεσσαλονίκη. Την αποκαλούμενη κι ερωτική πόλη, ώστε να παρατηρείται στα Λαδάδικα συνωστισμός στη διάρκεια της παραπάνω διοργάνωσης. Ας είναι, γαστριμαργία και σεξ διατηρούν σχέσεις αδιατάρακτες επί αιώνες. Το ζήτημα είναι αν, στις μέρες μας, κάτι τέτοιο προάγει τον πολιτισμό ή την σχέση του με την δημοκρατία. Στον ταλαντούχο κριτικό από την Κρήτη δεν είχε ανατεθεί από την εφημερίδα του οποιοδήποτε συναφές ρεπορτάζ. Τίποτε, για την ακρίβεια, πέραν της παρακολούθησης των ταινιών, των προβολών, των συνεντεύξεων και των υπόλοιπων εκδηλώσεων.


Φτάνοντας, τον περασμένο Μάρτιο εκεί, ο Νίκος Τσαγκαράκης σκόνταψε πάνω σ’ ένα γεγονός που δεν του άφησε περιθώρια να εξερευνήσει τον ψευδεπίγραφο εξωτισμό από την μια, ενώ τον υποχρέωσε ηθικά να συμπαρασταθεί στον εκ Λαρίσης συνάδελφό του Νίκο Αλέτρα, από την άλλη. Τι είχε συμβεί; Λίγους μήνες μόνον πριν, ο τελευταίος είχε διαμαρτυρηθεί, ως εκπρόσωπος των Ελλήνων κριτικών κινηματογράφου, για τον αποκλεισμό τους από την τελετή λήξης και απονομής βραβείων. Βλέπεις, κι αυτοί, αντί να περιοριστούν στα τυπικά, μην τυχόν και διαταραχθεί η ομοιόμορφη πλήξη μετ’ επαίνων, είχαν αποτολμήσει πέρυσι τον Νοέμβριο να διατυπώσουν ενστάσεις τόσο για την άνιση μεταχείριση των ελληνικών ταινιών όσο και για το πνεύμα ή το γράμμα του νωπού νόμου Γερουλάνου. Αποτέλεσμα; Ο «ασεβής» τιμωρήθηκε με ποινή αποκλεισμού, μ’ άλλα λόγια δεν έλαβε πρόσκληση. Σ’ ένδειξη αλληλεγγύης, με πρωτοβουλία του, ο ένας Νίκος υπεράσπισε τον άλλον, φτάνοντας στο βήμα ως μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Κριτικών και συστήνοντας στον καλλιτεχνικό διευθυντή να εγκαταλείψει την εκδικητική διάθεση, ν’ αφουγκραστεί το συναινετικό κλίμα και, κυρίως, «να επιδείξει ανοχή απέναντι στην διαφορετική γνώμη».

Τι κατάφερε; Να τον επιπλήξουν. Να τον διαβεβαιώσουν, πάντως, πως δεν χρειαζόταν ν’ ανησυχεί, δεν επρόκειτο να έχει την τύχη του συνονόματου. Κι όμως, ακριβώς αυτήν του επιφύλασσε η μισαλλόδοξη συμπεριφορά του διευθυντή, φέτος. Νίκο, χωριό συσκοτισμένο ή, μήπως, Νίκο, κεφάλι σαστισμένο;

Δεν είναι Κοεμτζής ο Αλέτρας, ούτε ο Τσαγκαράκης. Μαζί με τον Νέστορα Πουλάκο, που επίσης τόλμησε ν’ αποκαλύψει μ’ επιστολή του παρασκηνιακές πρωτοβουλίες της διευθυντικής ομάδας, συνθέτουν μιαν τριάδα νέων, έντιμων δημοσιογράφων, άξιων να εμπνέουν εμάς τους παλιότερους, με την ανεξαρτησία, το θάρρος και την ακεραιότητά τους, σε καιρούς όπου καλπάζουν η υποκρισία, η υπεκφυγή, οι δημόσιες σχέσεις κι η πνευματική δειλία.

Διεκδικώντας, μάλιστα, τα βραβεία παγκόσμιας πρωτοτυπίας κι εξωθεσμικής νοοτροπίας, τα ορφανά του Γερουλάνου στερούν φέτος από κριτικούς, δημοσιογράφους και διανομείς το δικαίωμα άσκησης του επαγγέλματός τους, αρνούμενα να τους χορηγήσουν την διαπίστευση-δικαίωμα εισόδου. Ιλαρότητα και βαναυσότητα σ’ ενιαία συσκευασία. Να οφείλονται όλ’ αυτά σ’ έλλειψη ήθους, σ’ απλή παρεξήγηση, σ’ απέλπιδα απόπειρα μακροημέρευσης, σε ιδιοκτησιακή ψυχολογία – προϊόν πολύχρονης νομής, σε κατάχρηση εξουσίας; Συνιστούν, έτσι κι αλλιώς, ένα δείγμα αυθαιρεσίας, καθώς ο πολιτισμός και η δημοκρατία ακρωτηριάζονται με πάταγο, απ’ την Κεντρική Ευρώπη μέχρι την βαλκανική μας επαρχία. Ένας κύκλος μάλλον κλείνει. Κρίμα γι’ αυτούς που συνδέθηκαν με την πλέον σκοτεινή του εκτροπή.

Ανδρέας Τύρος


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Επενδυτής (9-11-13).